اگر بگم چقدر دلتنگ این چهار دیواری اینترنتی بودم دروغ نگفتم .خیلی وقت بود دل و دماغ نوشتن نداشتم وگرنه موضوع برای نوشتن خییلی بوده و هست. به هر حال فعلا که همه چیز ارام است شایدم من میخواهم که بر این باور دل خوش کنم که همه چیز ارام است . از تب و تاب اخبار و حوادث افتادم چون به جر ناراحتی و اندوه هیچ فایده ای برام نداشته و نداره. هر چند با شرایط کنونی حاکم بر کشور زندگی سختتر شده برام ولی همچنان  برگ برنده در دست نیمه پر لیوان است. در این میان سامی و شیطنتهاش که هر روز پررنگتر و پر خطر تر از روز قبل میشه در این غیبت کبری بی تاثیر نبوده.شاید از این به بعد بیشتر بنویسم البته لازمه اش غلبه بر احساس رخوت و سستی هست که فعلا سایه اش بر سر ما سنگینی میکنه.

روي گردنم سنگيني و گرماي مطبوعي را حس ميكنم. اروم چشمهام را باز ميكنم .پاي پسرك روي گردنم افتاده. و چه دلربا سرش را روي سينه باباش گزاشته و سهم من از اين همه احساس تنها لنگه پا هست. اروم پاهاش را جفت ميكنم و درست ميخوابونمش . هنوز گيجم تازه يادم مياد كه پريشب  بيخوابي به سرم زده بود و فقط 1 ساعت دم صبح خوابيدم و همين باعث شده بود روز قبل سردرد شديدي داشته باشم و با 2 تا قرص پنادول قوي هم از شر سر درد راحت نشده بودم . و تا شب با ضرب و زور قهوه تلخ و غليظ خواب را از سرم دور كرده بودم ولي تمام مقاومتم تا ساعت 11 شب بيشتر اثر نكرده بود و بعد از مرتب كردن خونه و جارو كردن خورده هاي برنج حاصل از شام پسرك از روي فرش سريع خوابيده بودم. با ياداوري روز قبل خيالم راحت شد كه جمعه راحتي در پيش رو دارم . ديروز تقريبا براي نخوابيدن يه خونه تكوني كوچولو كرده ام. اروم اروم از روي تخت بلند ميشم تا پدر و پسر را بيدار نكنم . كورمال كورمال و دست به ديوار بدون روشن كردن چراغ ها ميرم از اتاق بيرون تا حالا كه زود بيدار شدم طلوع افتاب روز جمعه را از دست ندم. از راهرو منتهي به اتاق خواب و حمام ميام بيرون و با اولين قدم پام را روي جسم تيزي ميزارم . سريع ميپرم از روش و پام ميخوره به جسم نرم و پشمالويي. اينبار خودم را سريع به طرف ديوار پرت ميكنم و با اولين اشاره چراغ را روشن ميكنم. كمي طول ميكشه تا چشمهام به نور عادت كنه و ……. در برابر چشمهاي حيرانم سالني را ميبينم كه با منظره سالن شب قبل زمين تا اسمون فرق داره . درست مثل بازار شام  همه چيز در هم و بر هم . تكه هاي رنگارنگ لگو مثل گلهاي فرش همه جا پراكنده هستن. انواع و اقسام ماشين تو رنگها و سايزهاي مختلف روي زمين ديده ميشه.  عروسكها مثل سربازان فداكار كه هر كدوم تا اخرين نفس بردباري كرده اند گوشه و كنار اتاق افتاده اند. كتابهاي خوش رنگ و اب بي نظم روي ميز جا خوش كرده اند. چشمم به اشپزخونه ميافته . اينجا هم از تركشهاي جنگ در امان نبوده. روي سنگ اپن فنجانهاي چاي و نسكافه و ظرف ميوه اي كه الان تنبديل شده به ظرف پوست ميوه به شكل نامرتنبي چيده شده. سينك ظرفشويي هم تا خرخره مملو از ظرف كثيف هست. من كه ديشب ظرفها را شسته بودم.. يعني مهمون امده؟ ما كه كسي را نداريم بياد. يعني مردان خونه تو چند ساعت تنهايي خونه را تركوندن؟ قابلمه روي گاز جواب سوالها را ميده .مهربان همسر براي راحتي من شبانه ناهار فردا را اماده كرده.

ميرم توي بالكن تقريبا افتاب سر زده نسيم سرد صبح صورتم را نوازش ميده . بر خلاف چند روز گذشته هوا مه الود نيست . ولي سرماي هوا محسوس تر هست. خواب از سرم پريده. با نويد خورشيد خانوم به دميدن يه صبح ديگه دست به كار ميشم . اول بايد ميدان جنگي كه پسرك برام ترتيب داده را جمع و جور كنم تا مجبور نباشم براي راه رفتن لي لي كنم و از روشون بپرم. بعد هم بي صدا و دزدكي ظرفها را ميشورم. اي كاش يه چوب جادويي داشتم اينجور مواقع . هنوز پدر و پسر تو خواب شيرين غرق هستن . كارها تمام شده زمين اشپزخونه تميز شده. با خودم عهد ميكنم ديگه قبل از خواباندن مردان خونه خودم نخوابم حداقلش اينه كه مجبور نميشم روز بعدش صبح كله سحر كل خونه را سرو سامان ببخشم.

عاشق پاييزم .عاشق رقص رنگارنگ برگهاي خزان كه در افتادن از درختان از هم گوي رقابت ميربايند و با متانت و دلربايي خاصشان به اغوش سرد زمين رهسپار ميشنود. عاشق موسيقي خشك برگها زير پاي عابر خسته . عاشق گرماي بي رمق افتاب دم غروب عصرهاي پاييزي  و ابرهاي گل پنبه اي كبود.

عاشق نشستن و تماشاي پسرك موقع بدو بدو كردن روي چمنهاي نرم .وقتي موهاي روشنش مثل تارهاي طلا زير نور افتاب ميدرخشه. همسفر سكوت نيمكت جوبي پارك ميشوم و در سكوتي بي همتا تو اين شهر شلوغ غرق تماشاي بازي پسرك ميشوم. كودكي كه براي اولين بار به خودش جرات ميده تا با جمعي از بچه هاي همبازي بشه. و ميخندد و ميخندد و گاهي نيم نگاهي به من مياندازد تا از بودنم خاطر جمع شود. با خنده هايش شاد ميشوم گرمايي سراپاي وجودم را در بر ميگيره كه گرماي افتاب در مقابلش خجلت زده ميشه. چقدر سريع تغيير كرده كودكم. براي اولين بار بهونه بودن بابا را نگرفت. براي اولين بار دعوت بچه ها را براي بازي پذيرفت. و براي اولين بار دستهاي كوچكش را از دستان من دراورد و با در اوردنشون سردي دوري هر چند كوتاه مدت و را به من تحميل كرد. براي اولين بار حاضر به بازي گروهي شد .

هميشه نسبت به اين اولينها يه حس خاص داشتم .حسي كه شايد نشه توصيفش كرد. حسي همانند شادي ورود به مرحله جديد و همزمان غم دوري از عادات قديم و دوره قبلي

از وقتي به ياد دارم عاشق مطالعه بودم. عاشق دست گرفتن يه كتاب و خوندن و خوندن تا جايي كه زمان و زمين را فراموش كنم . تا جايي كه با شادي قهرمان داستان اشك شوق بريزم و با دلهره ها و مشكلاتش خودم را توي همون شرايط فرض كنم . هميشه هم سعي كردم جرقه اين علاقه را نسبت به كتاب در وجود پسركم روشن كنم ولي تا چند هفته پيش تمام تلاشم براي علاقه مند شدنش بي نتيجه بود. چند وقتيه يه سري كتاب براي سامي خريديم .البته در كمال نا اميدي .و علم بر اين كه مثل بقيه كتابهاش فقط قراره تو قفسه جا خوش كنند. ولي از شبي كه اين كتابها امده تو خونه ما تا همين الان من روزي 700بار اين كتابها را از اول تا اخر ميخونم هنوز كتاب را نبسته كتاب دوم و سوم …و بعد خوندن همشون و از كار و زندگي افتادن . بايد از اول اول شروع كنم باز. اينقدر اين كتابها را ديدم و خوندم كه كاملا كتابزده شدم . من كه تا كتاب نميخوندم خوابم نميبرد الان اصلا نگاهم به كتاب نميكنم.

قبلا وقتي ميگفتيم ميخواييم بريم بيرون سامي ميرفت بامبرز مياورد . بعد پيشرفت كرد كفش و جورابشم مياورد و بعدها شلوار و بلوزش را هم از كمد انتخاب ميكرد و مياورد تنش كنيم ولي جديدا تا حرف از بيرون رفتن ميشه ميره كيف لوازم ارايش من را مياره ميگه بدو بدو .

ب.ن:

دوستان عزيزي كه به ما سر ميزنين و ميخونين ممكنه لطف كنين و بهم بگين اندازه فونتها چطوره . ريزه يا مناسبه . ممنون ميشم

 تي وي را روشن ميكني نصف كانالها خبر هست نصفيش هم سريال هاي خانوادگي كه درون مايه همشون دروغ ,خيانت, جنايت,…هست. و ناخداگاه اعصاب بيننده را مغشوش ميكنه. راديو را روشن ميكني تا همينجور كه كارهات را ميكني از تنهاي درت بياره ولي باز خبر. تصادف . انتحار, حمله, تهاجم,… . بيخيال گوش كردن به راديو ميشي. موقع تميزكردن ناخنها و سوهان زدنشون يه تكه روزنامه كه زير دستت هست توجهت را جلب ميكنه . عكس دختر بچه اي كه چند روزي هست ازش بيخبر هستن. خبري در مورد مردي كه به همسرش شك كرد و به اشتباه او را قرباني شك كرد. روزنامه را چماله ميكني و براي ازاد كردن فكرت ميري توي بالكن تا هوايي تازه كني . از طرف مقابل خيابان پيرمرد ارايشگر كه صداي راديو را تا ته زياد كرده و خود بيرون مغازه نشسته و روزنامه ميخونه ديده ميشه . بي اختيار توجهت به صداي گوينده اخبار كه صدايش گاهي به واسطه رد شدن ماشينها و يا همهمه بجه ها قطع ميشه جلب ميشه. چاره اي جر برگشتن به داخل خونه نداري. ميري از خونه بيرون هر جايي توقف ميكني ادمهاي اطرافت همه در حال بحث در مورد اتفاقات حواليشون هست . همه جا خبر همه جا استرس همه جا جنگ اعصاب. نميدونم چطور بايد از استرس دوري كنم وقتي تو دنياي كنوني ما استرس جز جدا نشدني زندگي ها شده. چطور اعصابم را كنترل كنم وقتي…

دلم ميخواد ميشد توي جزيره اي زندگي كنم كه غير از صداي موجهاي ارام كه با عشوه گري خود را به اغوش گرم ماسه هاي ساحل ميرسونند هيچ صدايي ارامشم را بهم نزنه.

البته تو اين اوضاع و شرايط هم كوچك مرد خونه ما هم از هيچ كوششي دريغ نميكنه تا من را به مرز جنون بكشه. هر روز يه نوع شيطنت , يه نوع دلهره, يه نوع حرص دادن. از پريدن از ميز و صندلي گرفته تا مهندس بازيها و خرابكاريهاي مخفيانه . جوري كه هر سكوتي از طرف پسرك زنگ خطر حساب ميشه . مثلا همين پريروز در پي يه سكوت چند دقيقه اي كاري با لبتاب من كرد كه كل ويندوز را پاك شد و كلي از برنامه ها و عكسها و فايلهام بر باد فنا رفت

يه مدتيه حال و حوصله نوشتن ندارم اصلا . يعني كلا اصلا حال و حوصله هيچ كاري را ندارم. يه خورده بهتر شدم باز ميام مينويسم.

كودك شيطون خونه را با هزار زور و  وعده و وعيد براي بعداز ظهر خوابوندي . چقدر جو خونه ساكت شده يك دفعه .تازه ميفهمي چقدر سرو صدا ميكنه تو خونه كه ساكت شدنش ولو يك دقيقه ارامش غير قابل وصفي به خونه ميبخشه. دلت لك زده براي يه خواب كوتاه ظهرانه تو يه ظهر سرد و ابري پاييزي. كنار پسرك ميخوابي و از پنجره به حركت ابرها ي  نگاه ميكني پنبه اي و سفيد و گهگاهي تكه هاي ابر سياه . ذهنت ناخداگاه خودش را در مسير هزارراه زندگي گم ميكنه و فكر و فكر و فكر… تازه دست نوازشگر خواب پلكهاي سنگينت را نوازش ميده و اونها را اروم به بستر خواب سوق ميده . چقدر خواب نيمروز لذتبخشه .  تازه بدنت احساس راحتي كرده كه دستي كوچولو  با گرماي  محبت دور گردنت حلقه ميشه و با لحن خوابالو و چشمهاي بسته اروم توي كوشت زمزمه ميكنه :  ” مامان   آ  لاب  يو ( I love you  )”  .پسرك را در اغوش ميكشي و با نوازش موهاش ازش ميخواي يكم بيشتر بخوابه  ولي حيف كه خواب خرگوشي پسرك به پايان رسيده و فرصت تو هم براي يه روياي ظهرانه به سراب تبديل شده.

هوا سرده .براي پسرك شير گرم ميكني و براي خودت نسكافه داغ اماده ميكني و تا پسرك مشغول نوشيدن شير كاكائو عصرانه هست از فرصت استفاده ميكني تا منظره يه غروب پاييزي ديكه را هم به تماشا بنشيني. خورشيدي كه چند روزي هست پشت ابرها قايم شده از پشت تكه ابرهاي نازك خودنمايي ميكنه چقدر زيبا و رومانتيك افق قرمز رنگه ابرها هم صورتي رنگ شده اند .چقدر از اين منظره لذت ميبري. بي توجه به رقص بخار نسكافه كه با تار كردن ديدت سعي در خودنمايي دارن به افق چشم ميدوزي و ذهن و روحت را به پرواز در مياري تا بيش از بيش در اغوش زيبايي اسمان غرق شوند. در اوج ارامش و سكوتت با صداي پسرك به خودت مياي كه ليوان شير را بهت ميده و ميگه  ” ميلج ( milk) مينيش (finish)  “. و با نگاهش نسكافه ها را نشونه ميره . نسكافه هاي سرد شده را هم با او شريك ميشي . مثل همه روزهاي عمرت كه با او شريك شدي!

پسرك را براي تفريح ميبري شهربازي. از همون لحظه ورود چشمش به پيست اتومبيلها ميافته . هر وسيله بازي كه نشونش ميدي تا سوار بشه توجهش را جلب نميكنه. و يك كلام و بي وقفه ميگه ” ماشي (ماشين) ” .با مهربان پدر سوار يه ماشين طلايي ميشن ولي پسرك چشمش دنبال ماشين ابي هست و با پيج و تاب خوردن مدام تكرار ميكنه “  نه نه ماشي بولووووووووووووو “. و اين مهربان پدر شرمنده هست كه  با لبخند حاكي از شرم و خجالت از مهربان پدري كه دختركش را در اغوش گرفته و تو يه ماشين ابي جاي گرفته درخواست ميكنه كه ماشينها را عوض كنن. و پدرو دختر در مقابل فريادهاي شادمانه سامي كه با ولع ماشين ابي را نگاه ميكنه فقط لبخند ميزنن و از جا بلند ميشوند . جالبه براي خريدن ماشين هميشه رنگ قرمز را انتخاب ميكنه به قول خودش “”  لد (red) “ولي اون شب ماشين ابي را انتخاب كرد.

دل نوشت : تا عيد قربان چيزي نمونده و طبق عادتم براي عيدها عيدي بزرگي را از خدا خواستم . هموني را كه عيد فطر ازم دريغ كرد . فرشته هاي مهربون را واسطه كردم . ازشما دوستان خوب هم ميخوام دعا كنين تا اين عيدي را بهم بده چون خيلي برام مهمه

باز طبق معمول يه پست با تاخير.البته نه اينكه اتفاق مهم و خاصي نيافتاده باشه ها نه واقعيتش اينه كه من وقتي پيدا نميكنم تا بيام بنويسم هر بار 6 خط 6خط تايپ ميكنم ولي اخرش هم وقت نميكنم پابليش كنم.مخصوصا اين مدوت كه  نقاش هم داشتيم كه خودش با وجود عزيز سامي شده بود مشكل اساسي. ماشالله خيلي شيطون شده و طبعا مهندس بازيش هم بيشتر از قبل شده. هر لحظه بايد مراقبش باشم تا دسته گل به اب نده. اين روزها ميخواد شخصيت و استقلالش را بيشتر از بيش به ما نشون بده . موقع غذ خوردن مانع اين ميشه كه ما بهش غذا بديم و خودش در كمال دقت و نظافت غذاش را ميخوره. موقع انتخاب لباس دوست داره خودش تو انتخاب لباسهاش سهيم باشه چه براي خريد چه براي انتخاب لباس كه بعد از حمام بپوشه. بالاخره با سعي و تلاش فراوان هم موفق شد راه بلوز تن كردن را پيدا كنه و خودش بلوزش را ميپوشه و اگر دكمه داشته باشه دكمه را ببنده ولي هنوز براي پوشيدن شلوار مشكل داره يعني فكر ميكنه شلوار را هم از سرش بايد بپوشه. از اينكه كوچولو يا فسقلي صداش كنيم بيزاره و وقتي بهش بگيم كوچولو اخم هاش را تو هم ميكشه و ميگه ” جي جي لو نيست “(كوچولو نيستم ) . راه كوچه علي چب راهم تمام و كمال بلده .كافيه حرفي بزنيم يا چيزي بخواهيم ازش و مطابق ميلش نباشه انچنان خودشا ميزنه به اون راه كه  بيا و ببين. همچنان حق مالكيت براش محترم هست و براي برداشتن هر چيزي از وسايل ما اجازه يا به قول خودش ” ايجيجه ” ميگيره كه صد البته اين يه احترام خشك و خالي هست به ما ميزاره چون بعضي وقتها با وجود جواب منفي ما باز هم خودش را ميزنه به نشنيدن و برش ميداره .ولي ما حق دست زدن به وسايلش را بدون اجازه نداريم . وگرنه هر چيزي كه بر داشته باشيم را مياد با شدت از دستمون در مياره و با يه حالت جدي ميگه : “  ادب ” (بي ادب منظورشه ) .

تو مدتي كه نقاش داشتيم قرار بود اقاي نقاش كه از اشناهاي همسري بود بعد غروب كه همسري هم خونه هست بياد و درو پنچره ها را رنگشون را عوض كنه . چون هر دو صبحها كاري داشتن و فقط شبها ميشد بياد و رنگ كنه. براي همين كاري كه تو سه روز ميشد تمام بشه بيشتر از 10 روز طول كشيد. و اين وسط سامي بود كه اتيش ميسوزوند . يه شب كه درهاي بالكني تمام شد اين اقاي نقاش سربه هوا قوطي بتونه  رنگ را ميزاره كنار در , كنار اتاق , و چون ميز روبروش بود ما متوجه نشديم كه برش داريم. روز بعد من مشغول كارهاي خونه بودم كه سامي امد هي گفت ايجيجه ؟ ايجيجه؟ فكر كردم ميخواد بره سر كشو پلاستيكها يا با قابلمه ها بازي كنه گفتم  باشه ولي جايي را كثيف نكني ها خوب؟ يه دش ( چشم ) بلند بالا تحويلم داد و رفت. وقتي امدم توي سالن ديدم خبري از ريخت و پاش و قابلمه و ظرف و ظروف نيست خوشحال و سرمست به خودم ميباليدم كه چه بچه مرتبي به بار اوردم. و گذشت و گذشت تا عصر كه رفتم لباسهاي شسته را بزارم روي بند چشمم افتاد به در بالكن كه تازه رنگ خورده بود و قشنگ شده بود…… واييييي تمام در از زمين تا ارتفاعي كه دست سامي ميرسيده  خمير بتونه ماليده شده بود. مخم سوت كشيد . هر جا را هم نگاه كردم اثري از لكه و كثيفي روي سراميكها نبود. صداش كردم ديدم داره ميخنده و در رانشونم ميده ميگه هيلپ هيلپ ( help) دستها و لباسهاشم تميز بود. بهش گفتم با چي اينجوري كردي ديدم كاردكي كه مال همين كاره را اورد بهم داد. مونده بودم جيكار كنم تنبيهش كنم براي مهندس بازي جديدش يا تشويقش كنم كه از وسايل صحيح و بدون خرابكاري استفاده كرده. خلاصه كه اونشب باز دست اقا نقاشه به همون در بند شد و دو شب كار به تاخير خورد فقط به خاطر كمك كردنهاي اقا سامي.

از 6ماهگي سامي كه دكتر بهم گفت توي شير يا سرلاكش عسل بريزم ما با مشكل عدم علاقه سامي روبرو شديم كافي بود مزه عسل بره تو دهنش تا قيافشا كج و كوله كنه و هر چي تو دهنشه تف كنه و اين اتفاق تا هفته پيش تكرار ميشد. حتي مربا هم نميخورد و صبحانه اقا نون و پنير يا به قول خودش ” جيز & بيلد ” بود. هفته قبل موقع صبحانه خوردن در كمال ناباوري خواست يكم از عسل تست كنه . با نوك قاشق بهش يكم دادم اول مزه مزه كرد بعد گفت بازم بده اين درخواست 5بار پشت سر هم تكرار شد تا ظرف عسل خالي شد. روز بعد موقع تماشاي كارتون رفت و شيشه مربا را اورد گفت” مولابا بيده بوخولم ” ( مربا بده بخورم) . و بدين ترتيب دل ما شاد شد كه پسرك تا حدودي از بد غذا بودنش كاسته شده. البته هنوز با كره خوردن مشكل داره و لب نميزنه .

حرف زدنش هم هر روز متفاوتر از قبل ميشه و سعي ميكنه خودش را تصحيح كنه ولي خوب هنوز خيلي از كلمات را جابجا و با غلط تلفظ ميكنه.من هم هر بار سعي ميكنم صداش را ريكورد كنم تا بعدا خودش بشنوه جه بامزه سخنراني ميكرده برامون.

باباش تلفن ميكنه بدو بدو قبل از من ميرسه به مبايل و جواب ميده : الووووووووووو؟؟؟؟؟   باباست؟    للام (سلام) . اوبي بابا ( خوبي بابا )  …… اوبي ميسي ( خوبم مرسي) . ….. مامان آشپوزونه  ست  (مامان تو اشپزخونه هست ) …… هام هام بوخوله ( غذا ميبزه ) ( بوخوله براش هم معني پختن ميده هم خوردن) …….. و من همچنان تماشاگر مكالمه پدر و پسر هستم…….. مكالمه تمام ميشه و با گفتن يه باي باي   عجله اي تماس قطع ميشه. ميگم سامي كي بود ؟ ميگه  بابا بوت (بود)  _ چرا تلفن را قطع كردي ميخواستم با بابا حرف بزنم !!!!؟  _ داري (ساري ) ماماني . ……با گفتن يه ساري و يه عذرخواهي همراه با لبخند  مثلا گولم ميزنه كه فراموش كنم . و ووقتي همسري باز تماس ميگيره ميگه وقتي بهش گفتم بده به مامان سريع باي باي كرد و قطع كرد.

جواب سامي   : وقتي يكي ازش سوال كنه : بابا را دوست داري يا مامانا ؟؟؟؟؟؟؟  _ بابا و مامان  ………. بابا بيشتر يا مامان ؟؟؟ _ بابا و مامان   ……… و ما از ذوق و شادي بال در مياريم كه بله پسرمون ما را يه اندازه دوست داره فرق نميزاره ….  و باز سوال ، مامانا دوست داري يا شكلات ؟؟؟؟؟ _ شوتولات  …………   بابا را دوست داري يا بستني؟؟ _  مسني ……….. وووووووو. ……و با هر سوال و جواب ما از اوج قله افتخار و غرور به بايين ميلغزيم  . 9 ماه سختي بارداري و يكسال و هشت ماه تغذيه با شيره وجودت ، اخرم سنگ رو يخ ميشي در مقابل بستني و شوكلات !!!!!هههههههههههه

چند وقت بود هوس دلمه  برگ مو كرده بودم و هربار تنبليم ميومد درست كنم راستش هم تا حالا خودم درست نكرده بودم تا ديروز بالاخره رگ كدبانوگري شروع كرد به زدن  . موقع پيچيدن مواد داخل برگها سامي ايستاده بود روي صندلي و ميديد كه من چيكار ميكنم . منم خيالم راحت بود كه جلو چشمم ايستاده و خرابكاري نميكنه جايي. تو كسري از ثانيه ديدم كنارم ايستاده و تو دستهاي كوچولوش يه عالمه برگ گل حسني يوسفه. گلدوني كه روي ميز ناهارخوري بود را لخت كرده بود . و تمام برگهاش كه اندازه يه كف دست هم شده بود و من خيلي دوستش داشتم را كنده بود و اورده بود تا باهاش دلمه درست كنم .

ميخوام قبل از خواب براي پسرك  2 ساله قصه بگم تا با ارامش و با خيال راحت به دور از رنگ و ننگ اين دنيا وارد دنياي رنگارنگ رويا بشه,ولي نميدونم چطور شروع كنم. از كجا بگم ,چطور تمامش كنم.چطور با نبودن كسي زير گنبد كبود , يا با كلاغي كه هيچ وقت به خونش نرسيده و جوجه كلاغها منتظرشن بهش ارامش بدم. چطور غم اقا موشه را در نبود خاله سوسكه براش توجيه كنم چطور غم سيندرلا به خاطر نداشتن مادر و خصم زن بابا براش تشريح كنم. چطور تنهايي سفيد برفي را با 7  كوتوله تو جنگل براش پر كنم؟ يا ترس بچه موش از خورده شدن با برده شدن توسط اقا خرگوشه را چطور نعريف كنم تا ارامش قبل خوابش به هم نخوره؟ بيچاره حبه انگور را نگو كه جلوي چشمم برادرهاش را گرگه خورد  . يا ديوها و غولهايي كه تو كوه و جنگلهاي قصه ها مخفي شدن تا ماه پيشونيها را به ته چاه ظلمت ببرن !!!!!!هر  چي فكر ميكنم ميبينم هر قصه و داستاني يه جور غم وغصه توش نهفته هست. شايد بهتر باشه  اصلا قصه تعريف نكنم!!!!! ولي با چشمان براق و نافذ پسرك روبرو ميشم كه ميگه ابل ابل (اول اول) قيصه(قصه)بعدم ممي( بعد لالا). شروع ميكنم از خودم داستان ساختن قصه موشه كه ارزو داره خرگوش باشه و كلاغ نوك قرمز كه بهش كمك ميكنه . قصه اي كه شخصيتهاش دوتا از عروسكهاي دستكشي  مخصوص نمايش عروسكي سامي هست . عروسكهايي كه از روزي قصه زندگيشون توسط من ساخته شده توي دنياي سامي پر رنگتر شدن و هر روز و هر ساعت دستشه و تو دستش ميكنه و باهاشون حرف ميزنه شايدم داره قصه شب قبل را مرور ميكنه.

بدو بدو ميره ظرف زولبيا باميه را از يخچال مياره و ميده دستم تا بهش باميه بدم. حتما هم بايد خودش انتخاب كنه كدوم يكيش را.برميدارم و بهش ميدم .ميگه  نه نه مامانه ديسه (خيسه). بهش ميگم اين شهده ,عسله ببين شيرينه خيس نيست. ميگه نه نه و بدو بدو ميره يه دستمال مياره و ميگه بيا ايفه (دستمال ). ميدونم زير بار نميره كه قبول كنه اينا شهد هست و اب نيست و اجازه ميدم با دستمال باميه را بر داره . وقتي خوب شهد جذب دستمال شد و دستمال به باميه چسبيد ميگه مامانه اين خبابه (خرابه) يتي ديده بده (يكي ديكه بده).

براش قيصي و كشمش گرفتم تا به جاي هله هوله بهش بدم. پريروز امده تو اشپزخونه ميگه  يتي قستي بده. هر چي فكر ميكنم معني قستي را نميفهمم. به هر چيز هم اشاره ميكنم بي فايده هست تا اخر خسته شد و رفت. بعىد از ظهر كه براش قيصي و كشمش اوردم تا قيصي ها را ديد جيغ كشيد به به قستي به به قستي. تازه فهميدم به قيصي ميگفته قستي.  كشمش را هم اسم مصريش را بلده .البته به جاي “زبيب ” ميگه بيب بيب.

عاشق واكس زدنه هر وقت باباش كفشهاش را واكس ميزد ميدويد و كفشها و كتونيهاش را مياورد تا واكس بزنه گوشش هم شنوا نبود كه عزيز دل اينها كتوني هست واكس نميخواد يا اين كفشت قهوه ايه يا اين شيري رنگه واكس نميشه بزني مامان. و هر بار بابايي اجازه ميداد سامي با اسپانچ واكس كفشهاي باباش را تميز كنه. امروز عصر كه همسري امد براي سامي يه جفت كفش جرمي مشكي مدل مردونه خريده بود تا هر وقت دلش خواست واكس بزنه كفشهاش را. از عصر تا حالا صد بار كفشهايي كه نو هست و يه بار هم بيرون نرفته باهاش را واكس زده

جديدا سرگرمي جديدي پيدا كردم . خونه قبلي  جاي زيادي براي گل و گلكاري نداشتم . خونه جديد هم تا امديم و خواستيم بهش عادت كنيم از هر طرف تير اتفاقات به طرفمون نشونه رفت و هر روز يه جور مشغله فكري داشتيم. تا اينكه تصميم گرفتم به خاطر سامي هم كه شده فقط مثبت انديش باشم و از دست فكر و خيال خودم را راحت كنم  و به هر طريقي شده خودم را سرگرم كنم. يه روز به فكر گلكاري افتادم و فرداش همسري وقتي امد خونه ديدم برام سه تا گلدون خريده .نعنا و ريحان و حسني يوسف.الان اون سه تا گلدون تبديل شدن به 6تا گلدون و امروز هم دوتا گلدون بهشون اضافه شد يكيش اسمش “ميسك لي لي “هست كه من قبلا نديم تو ايران مثلش و هر چي هم سرچ كردم نتونستم بفهمم معادل فارسي يا انگليسيش چيه. يكيش هم يه مدل كاكتوسه . كاكتوسها را هم قلمه زدم و جداشون كردم الان بالكن خونمون شده گلخونه من و سامي . يه گلدون كوچولو هم حسني يوسف براي سامي قلمه زدم كه سامي مسئول ابپاشي و ابدهيش شده و هر بار ميرم به گلها اب بدم بدو بدو مياد و به گلش اب ميده و نازش ميكنه.

ماه رمضون كلي وقت اضافي دارم كه با سامي بازي كنم. همسري ساعت 11ميره شركت و من و سامي به كمك هم كارهاي خونه را تا ساعت 2تمام ميكينم و وقتي غذا يا به قول سامي “هام هام “پخته شد و ظرفها شسته شد و اتاقها جارو شد .وقت اببازي روزانه ميرسه . ميترسم سامي تنها بره اب بازي و مجبورم تو حمام دم كرده بشينم و اببازي سامي را كه از خنكي اب روي پوستش لذت ميبره را تماشا كنم .قبلا هر شب موقع اتمام شستشو مشكلي داشتم با سامي حل نشدني ! از من اصرار كه حوله تن كن از سامي اصرار كه ابپاشي كنم. طي همون قرار داد صلحانه قرار شد حمام شبانه فقط حمام و شستشو باشه و براي اببازي تو روز وان را اب كنم تا تو گرماي ظهرهاي تابستون يكساعتي بازي كنه تو اب. الان هر وقت حمامش ميكنم وقتي ميگم سامي تمام شد بيا حوله تنت كنم سريع ميگه : دش(چشم) مامانه و اب را ميبنده. چون ميدونه اصرار و گريه باعث لغو اب بازي روز بعدش ميشه.

جمعه گذشته ميخواستيم بريم خريد و بعد هم سامي را ببريم پارك. راستش دفعه اولي بود كه قرار بود يه مدت طولاني بيرون خونه باشيم بعد از اينكه سامي را از بامبرز گرفتم. قبلا هميشه سريع ميامديم خونه يا جايي كه ميرفتيم دستشويي بود. خلاصه كه همسري رفت و دوتا بامبرز خريد و اصرار اصرار كه نه بزار بامبرز بپوشه تا اذيت نشه ميخواد بازي كنه و اگر نتونستي ببريش توالت و خرابكاري كنه چي.و………..اصلا هم كوشش بدهكار نبود كه عزيز من سامي بيشتراز سه ماهه بامبرز نپوشيده اگه بپوشه اذيت ميشه شايدم باز همه زحماتمون هدر بره و گيجش كنيم. وقتي خواستم لباسش را تنش كنم تا جشمش به بامبرز افتاد گفت بازباز ( بامبرز) نه مال ني نيه . بازباز ني نيه. بهش گفتم اگه ميخواي نپوشي نپوش ولي قول بده وقتي جيش داري به مامان بگي تا زود ببرمت دستشويي چشم؟ گفت دش (چشم) مامانه قل قله ( قوله قول) .شانسمون وقتي رفتيم  مال ديديم هنوز مردم جنگي دارن خريد ميكنن و به خاطر شلوغي ترجيح داديم قيد خريد را بزنيم . رفتيم پارك و برعكس مال خلوت خلوت بود و فقط گروه نمايشي تو پارك مشغول دكور زدن بودن. ( تو ماه رمضان اينجا بعد از افطار برنامه هاي متنوعي برگزار ميشه و بهش ميگن خيمه رمضاني. بعضي جا ها توي پاركها و باغها پوش ميزنن و تا سحر مسابقه و جنگ و رقص و اوازه و بعضي جاها هم توي پارك گروه تاتر نمايش اجرا ميكنه كه تمام اين برنامه ها رايگانه .). ما هم تا تونستيم از ارامش اون محيط و نسيم خنك رود نيل بهره برديم و بعد از بازي كردن سامي امديم خونه . تا رسيديم دم در خونه سامي گفت بابا بدو بدو جيش. ماهم پله ها را دو تا يكي كرديم تا اورديمش تو خونه و بسي خوشحالي كرديم كه پسرمون مرد شده خودشا كنترل ميكنه تا برسه خونه.

امروز هم موقع اببازي كردن ظهرانه سامي خواستم يكم از جلوي موهاش را كوتاه كنم كه توي چشممش نياد . زيادي هنرم شكوفا شد و كلا موهاشو يكم كوتاه كردم و مرتب .از ظهر تا حالا يه اينه دستش گرفته راه ميره ميگه به به ناناز دودم ( شدم ) . دقت كردم تو همه كلماتي كه حرف ” ك ” دارن به جاش از ” ت “  استفاده ميكنه . مثل   تارتون ( كارتون) . تتاب ( كتاب)  . تفش (كفش)  .  دانتي(دانكي)  .   شتت ( شركت)

 چقدر خوبه كه ادم سوپرايز بشه .ديروز روز تولدم بود و . فكر ميكردم همسري به خاطر مشغله شغلي و فكري و با اين همه مشكلات اخيرمون اصلا يادش نباشه كه تولدمه.ولي وقتي قبل از افطار امد خونه ديدم نه تنها يادش نرفته بلكه  كادو و شيريني هم خريده  بود. پدر و پسر با هم هديه خريده  بودن.و كلي خجالتم دادن .دوستتون دارم يه عالمه .بهترين قسمتشم اين بود كه بابايي ياد سامي داده وقتي هديه را ميده بهم بگه هپي برس دي مامان! كه البته سامي اينمدلي بهم كفت : اپي بيسسسسسسسس ديييييييييي مامانه

دست مامان و باباي گلم و خواهر عزيزم هم درد نكنه كه به يادم بودن و با هديه هاي قشنگشون و مهربونيشون باعث خوشحالي ما شدن.از همه دوستاي خوبم هم كه يادشون بود تولدم و بهم تبريك گفتن ممنونم مخصوصا محبوبه جون مامان سهند.

ديروز اولين روز از ماه رمضان هم بود . و به همين خاطر نشد بريم بيرون و جشن بگيريم تولدم را. چون همسري 16 روز اول ماه رمضان بايد بعد از افطار هم بره شركت.براي همين امشب به شيريني و هديه بسنده كرديم تا بعد سر فرصت  بريم بيرون و تولد بازي كنيم .يه دليل ديگه هم اينه كه ماه رمضون براي مصري ها مثل شب عيد ما هست  و از 10 روز قبل ماه رمضان همه جا شلوغه و مردم مثل قحطي زده ها سوپر ماركتها و مغازه ها را بار ميكنن ميبرن خونه . مثل اينكه قراره  يه قحطي بزرگ بشه. ههههههههههههه . و اين ماجرا تا يك هفته اول ماه رمضون ادامه داره و بعد موقع خريدهاي عيد فطره . كه خودش داستاني داره هفتاد من.  براي همين ما تا بشه تو اين ماه از خونه بيرون نميريم چون اينقدر شلوغ و سرو صدا هست كه كلافه ميشيم  بدتر.

واما از سامي بگم كه شده  يه طوطي تمام عيار . حرف زدنش هم ماشالله ( به قول سامي موشيلا ) روز به روز پيشرفت چشمگيري داره. يه هواپيما داره كه يه گنجشك خلبانشه . ميشينه روش و براي خودش ميخونه و صد البته  كه اين ترانه  سوسن خانوم هست (ترانه مورد علاقه سامي) و وقتي بهش ميگيم سامي كجا ميري ؟ ميگه: اينان (ايران) . ميگيم با كي ميري؟ ميگه: با گونيش (گنجشك)

عاشق حيوانات هست و اسمشون را  بلده البته به روش خودش: الاخ ( كلاغ )  /  گونيش ( گنجشك )   /  لولباخه ( قورباغه )   /   موجه يا مورشه  ( مورچه )   /   موش ( موش )    /      هووس (  هورس همون اسب )   /   دانتي  (  دانكي كه بشه خر )    /   خيس ( خرس )    /   دير ( شير )    /   مووخ  ( مرغ )    /   بخباخان (عربي طوطي كه درستش بغبغان هست )    / اوطه ( عربي گربه )    /   فييييييل ( فيل )    /   ال اوش  ( خرگوش )

فعلا بقيش يادم نيست .ولي ميخوام تا بشه حرفها و لغتهاي جديدي كه ميسازه از خودش را بنويسم تا بعدا خودش هم بدونه چطوري  لغتها را تلفظ ميكرده.

 اين هم يه بوس موشي براي شما! ( هر وقت من ارايش ميكنم سامي هم ميخواد ارايش كنه .اينم يه ارايش سريع و پسرونه )